cousas deste tempo

Martes, 28 de Febreiro de 2006

Supercosmopolitas que te cagas.

A xente emprende viaxes por moi diversas razóns. Hainos que viaxan por lecer, por cuestións laborais, por curiosidade, e mesmo por necesidade. Pero os que a min máis me desacougan, os que de xeito máis cuantioso conseguen estimular a miña curiosidade, son os que viaxan por nada.

Por máis que queira deixar de lado estes dilemas (mellor me iría se, como me recomenda a miña avoa, atendese ao meu) non podo deixar de preguntarme por qué rehostia ese tipo que xamais visitou ningún dos castros do país nin ningunha das mámoas por el espalladas, de súpeto, ten a necesidade de ir ver o Stonehenge? Ou para qué demos esa parella que nunca foi contemplar a ponte romana que ten a quince quilómetros da casa, un bo día considera que lles urxe ir ver a grande muralla chinesa? E que dicir dos que, sen terse nunca detido máis dos cinco minutos de rigor ante a catedral de Santiago, un día dálles por pasar unha quincena admirando os templos budistas dalgún inhóspito recuncho da península do Indostán? Non sei a vostedes, pero a un servidor isto resúltalle un dilema do máis misterioso. Algo que lle daría a Dan Brown para outra novela. Farano para esconderse de alguén? Agochan algún inhóspito arcano? Son a irmandade do Temple refeitos a si mesmos como turistas con chanclas e gafas de sol? Acaso foron eles os que mataron a Laura Palmer??? Chéirame que detrás disto ten que haber algo. É como o desterro de Paco Vázquez: esas cousas non pasan así como así. Aí hai truco por algures.

Este último xaneiro, mes posvacacional por excelencia so superado polo abxecto setembro, por aquilo de aforrarme zozobras, propúxenme facer unha sabia rectificación e, lexitimando así a voz da experiencia, atender ao meu. Pero –que lle imos facer- somos seres sociais; por máis que me dedique, coa perseveranza dun proído inoportuno, a alimentar a miña misantropía, ao final sempre remato por entrar en contacto coa sociedade. E desta vez, a sociedade presentoume a súa mutante presencia na forma de parella snob: foron T. e J., cos que batín de fronte nun despiste camiño do estanco (se os tivese outeado a tempo tería iniciado as correspondentes manobras de evasión para evitar o encontro) os que me quixeron honrar facéndome partícipe e confidente das súas supercosmopolitas que te cagas o sea experiencias; decidiron pasar, seica, uns días en Madrid. Con todo luxo de detalles, até con certa parsimonia, fóronme narrando o seu periplo madrileño. Non tería nada que alegar ao respecto de non ser porqué, dicíndoo de xeito sucinto, o que me contaron foi que pasaron o tempo visitando os chiringos do tío Amancio, Elcorteinglés, e similares. Tampouco se lles pasou comentarme, entre risos, a súa preocupación polos excesos gastronómicos cometidos; por aquilo de ir lixeiros de aquí para alá, alimentáranse basicamente de comida rápida, en plan Macdonals, pidsaghat, etc., etc. En definitiva: o encontro, aínda que breve, ademais de ser un invitación ao exabrupto ao estilo manuelantoniano (“Madrid precisa de vós para a súa opereta...”), bastou para cargar a miña equipaxe dubitativa cun novo interrogante: por qué carallo percorre alguén centos de quilómetros para facer xustamente esas cousas que poderían ter feito sen saír de Vigo? De verdade: que baixe Aristóteles a resolvelo. E que alguén lle regale unha caixa de aspirinas, porque lle van facer falta.

Non teño alma de visionario, nin de sociólogo, nin de antropólogo... de feito, nin sequera estou seguro de ter alma, pero aínda así voume atrever a soltar aquí a miña pequena filosofada ao respecto. Sei que non vai servir para aclarar nada, nin para esvaecer as brétemas que sempre envolven os inauditos comportamentos humanos, pero tanto me ten. Filosofar sírveme, simplemente, para vivir, cando menos, coa sensación de levar os faros antinevoa postos. Así que aí vai unha dose de inútil filosofía marxista (por Groucho, non por Karl) larvosiana: supoño que o continuo auxe desa democratización da viaxe que chamamos turismo é o resultado combinado da publicidade, coa súa continua invitación ao consumo, dos medios de comunicación de masas, co seu fomento dos comportamentos miméticos, e a teima contemporánea de querermos vender unha imaxe de nós mesmos ligada ao éxito social. O resultado de dita combinación é xustamente iso: que a xente lle saia dos collóns viaxar, aínda que sexa para facer o de tódolos días, para mirar antigüidades que nunca lle interesaron, ou para deambular por galerías ateigadas de ilustres pinturas sen tan sequera (e xuro que é verídico. Visto por estes miopes ollos no museo do Prado) tirar as gafas de sol, cousa que debe ter tanto sentido como broncearse co chuvasqueiro posto. Paradoxicamente, a idealización do concepto de cosmopolitismo causou no mesmo una perversión: sendo este unha realidade mental, un simple xeito de pensar, unha actitude e un modo de ir pola vida tan accesíbel para un gandeiro como para un executivo, o seu sentido viuse deturpado cara unha parida xeográfico-turística. É dicir, cremos que o cosmopolitismo está relacionado en directa proporción ao lonxe que vaiamos pasar as vacacións. Unha parida mental, cando menos, considerábel.

O máis curioso é que cando reparo neste tema, sempre remato por lembrar un xogo infantil; recordo como os cativos da nosa rúa acostumábamos a deter o partido diario de fútbol, por aquilo de minimizar as pausas, unha soa vez para mexar, o que nos obrigaba a facelo ao unísono. O espírito competitivo (esa testosterona sempre convidándonos ao absurdo!!!) non so non remataba co descansiño, senón que a parada se convertía nunha verdadeira proba olímpica: dispostos en batería, sempre rematabamos por iniciar unha competición por ver quen era o que conseguía a mellor marca de lanzamento de mexada (lembro isto ademais con grande nitidez porque foi nesta faceta na que colleitei os únicos éxitos deportivos da miña vida. Xa que non puiden nunca fardar de goleador, cando menos deixádeme que presuma de próstata). E agora, tantos anos despois, e aínda que poda parecer frívolo, percibo que a actual perversión da idea de cosmopolitismo semella que o estea a converter nunha especie de versión adulta e sofisticada daquela competición por ver quen botaba a mexada máis lonxe. Vai ti a saber!? Ao mellor iso que chaman “madurar” consiste niso: disimular que seguimos sendo nenos.

En fin, eu non teño o día inspirado, pero seguro que unha mente abellada pode tirar de aquí unha metáfora intelixentísima.

Por: XOSE LARVOS | Xeral | Comentarios (11) | Referencias (0)