cousas deste tempo

Venres, 12 de Maio de 2006

A discusión da semana

Luns pola mañá. Camiño cara a entrada do curro con dous compañeiros de traballo cos que me atopo no aparcamento, a cada cal máis engomado, e cruzámonos cunha moza moi guapa, minuciosamente maquillada, vestida de muller corporativa cun toque fashion, e que camiña con paso firme e a seguridade de saberse máis ben atractiva, incluso tirando a impoñente. As nosas miradas indiscretas fíxanse nas súas formas e no insinuante, morno e estudado abaleo das súas cadeiras. Percibe as nosas miradas e, sen erguer a vista, sorrí satisfeita e segue o seu camiño, ignorándonos ostentosamente.

- ¿Te quedaste como me sonrió? -di fachendoso o manager product, que avanzaba a miña dereita co ego, segundo o habitual, tres quilómetros sobre o nivel do mar.

- Eres un ingenuo, chaval -replica con sorna enxeñeiro xefe, que avanza pola miña esquerda axustándose a súa mellor garabata. -Está bastante claro que me sonreía a mi.

Durante uns segundos soporto como podo a súa discusión sobre a quen lle sorrira a tremenda, para fuxir, en canto vexo a posibilidade, ao abeiro reconfortante do disco duro. (O mellor de traballar ante un ordenador é que sempre te podes inventar algún asunto urxente que atender, para logo ir mirar na rede algunha porcallada que te alivie do desgaste mental que producen estes espasmos psicolóxicos a golpe de sete da mañá). Aínda así durante unha hora non podo deixar de lamentar, unha vez máis, a chegada da lucidez que, sen solicitalo, irrompeu no meu maxín non sei ben cando para non deixarme xa respirar nin un segundo. Quen volvera –láiome con afectación- a aqueles tempos nos que o meu pai –que sempre foi un retranqueiro- volvía, logo de meses embarcado, contándome que estivera en países onde había peixes con tres ollos!!!... e eu críao!!! Porque si, a discusión que ouvín esta mañá era total e absolutamente patética, case nauseabunda. Pero a realidade, non hai dúbida, semella ser máis doce para os inxenuos e inocentes que cren en países misteriosos ateigados de criaturas inverosímiles, ou que aínda son capaces de especular sobre a quen de nós lle sorriu esa cachonda que dedica dúas horas ao día a se maquillar, e que fai catro sesións semanais aerobic e unha dieta que lle impide algo tan saudábel como mollar pan no mollo das ameixas á mariñeira. Afortunados eles –suspiro consternado- que aínda non comprenden que, evidentemente, a rapaza, satisfeita por atraer as miradas, simplemente se sorriu a si mesma.

- De eso nada, Miguel. Esas admiran la experiencia. Me sonreía a mi... –insistía o outro, empeñado en buscarlle o terceiro ollo á faneca.

Por: XOSE LARVOS | orella profunda | Comentarios (9) | Referencias (0)