cousas deste tempo

Mércores, 12 de Xullo de 2006

La vida, a veces, es un poquito una mierda.

Nunca se me deu demasiado ben iso de falar en público. Prodúceme unha horrorosa sensación de angustia, coma se, en vez de ante un grupo de persoas, me achegase ao borde dun abismal precipicio, ás infernais portas do inferno, ou ao meu xerente dicindo aquilo de “el equipo es lo primero” cinco minutos despois de ameazarme co despido. E aínda que co tempo vou mellorando nesa faceta da vida (na de falar en público, non na das ameazas de despido), a verdade é que, aínda non hai moito, durante a presentación dun proxecto, sen saber por qué, sentín como as miñas meixelas ficaban, pouco a pouco, roibas. Descoñezo as claves dos mecanismos que activan esa reacción, pero o certo é que cando me quixen dar conta, a presentación xa estaba facendo Naranghito. En fin. Qué lle imos facer. Para estas cousas so coñezo un remedio: xa me presentei voluntario para facer a presentación do seguinte. É unha lección que me ensinou o meu avó, coa súa sabedoría milenaria de aldea: ao que non quere unha cunha de caldo, dúas. Se alguén coñece outro xeito de vencer aos medos, son todo ouvidos.

Pero non é do proceso de ficar roibo do que quería falar, senón doutra reacción involuntaria que tamén padezo as veces. Tivemos non hai moito na empresa iso que se coñece como revisións médicas periódicas, e a cousa a min tívome, coma sempre, algo inquedo. Non detecto anomalía ningunha no funcionamento das miñas partes integrantes, e polo tanto, cando menos a priori (toco madeira) non agardo nada malo nos resultados, pero sempre me preocupou un pouco o funcionamento excesivamente autónomo da miña parte integrante máis intrigante. Refírome a esa que se comporta de modo independente, que vai por conta propia, o que se di “á súa bola”, e que non dá contas a ninguén. Supoño que non fai falta explicar a qué me refiro, como tampouco a personaxe interpretada por Woody Allen tivo que facer ningunha aclaración cando dixo que o seu cerebro era o seu segundo órgano preferido. O medo consiste –e supoño que tampouco para isto compren demasiadas explicacións- no pánico a que o seu misterioso mecanismo se active sen máis no momento menos indicado. En gallumbos, nunha consulta, cunha doutora en bata branca ante ti, temos que recoñecelo, é un momento bastante triste para que se desate esa reacción espontánea. Triste e humillante. A miña imaxinación tortúrame evocando esa escena desde que os primeiros peliños comezaron a xermolar no meu bigote. E malia que xa leva chovido bastante desde aquela non parece que acabe de superalo. O que son estas cousas.

Lembro que, durante a adolescencia, cando se me presentada este medo, un imaxinaba que sería cousa da idade. Algo que, como poñerse vermello, un tería sobradamente resolto cando chegase aos trinta. Pero non. Cumprinos en marzo, e basicamente todo sigue igual: a miña parte máis intrigante segue sen obedecer. E tamén sigo a poñerme vermello de cando en cando. Vese que non era cousa dos anos, senón do sistema simpático (que vaia nome, porque eu chamaríao de calquera xeito, menos “simpático”), que anda por aí solto, fervellando, e fai das súas cando lle peta. E se ben a cousa ven de lonxe, este medo ten agora o agravante de que un xa non é un adolescente. Porque se a intriga autónoma espontánea durante a adolescencia cando menos tiña o atenuante de que todo o mundo sabe (e as doutoras, que non son leigas precisamente en fisioloxía, mellor que ninguén) que ese é un período da vida do varón con moita tendencia ao integrismo, por iso os raparigos sempre levan a camisola por fóra do pantalón, por aquilo de non ser sorprendido intrigándose na pizarra mentres lle busca os complementos circunstanciais a unha frase tirada d’A vida de Pascual Duarte. Pero o caso é que a min ségueme pasando. De feito, aínda non hai moito, vivín unha situación na que, xuro que con verdadeiro arrepío, non podía deixar de preguntarme durante a lectura do balance fiscal do pasado exercicio, “e eu porque estou así de intrigado ouvindo este rollo pataqueiro????”. Será deformación profesional? Será cousa de tanto estimular a imaxinación lendo libros? Terei que deixar de ignorar o fútbol, e así aplacar os instintos a base de ollar a vinte e dous fulanos en bañador coas pernas peludas e retortas? Será que son un pervertido? Serei un inmaduro? Matarame a miña rapariga ao ler este post?

O fío dos interrogantes, coa súa forma de gadaña léxica, tortúranme novamente.

A verdade é que detesto o pesimismo vital militante tan frecuente hogano, pero hai que recoñecer que a vida ten certos puntos ben fodidos. Este asunto éche un deles. Porque resulta que, neste rexistro, durante a xuventude, a autonomía integrista é fonte de preocupacións... por exceso. Pero cos anos, á cabrona, tan insubmisa e toureira ela, dálle por volverse autónoma... por defecto (algo, por suposto, moito máis preocupante). A cousa que non tería moita gravidade se o desexo se apagase co seu vigor, pero curiosamente tódolos indicios sinalan que o desexo tende a conservarse. Así que temos que recoñecelo. Non queda outra. Como di, co seu simpático acento porteño, un arxentino que traballa comigo: la vida, a veces, es un poquito una mierda.

PD: pasado o exame médico, informo -como din os xornalistas logo das eleccións- que a xornada transcorreu sen incidencias. Así que xa volvo estar tranquilo... Até o ano que ben.

Por: XOSE LARVOS | cousas miñas | Comentarios (12) | Referencias (0)