cousas deste tempo

Xoves, 21 de Setembro de 2006

Alá Superstar.

Veño de rematar Alá superstar, o último libro de Yassir Benmiloud (asina como Y.B.), e aínda teño, de vez, os pelos de punta e bagoas nos ollos (de tanto rir). É un deses libros raros, que te divirten, te levan á reflexión e, ao mesmo tempo, prodúceche arrepíos. Non é un libro para nada normal. É unha anomalía na literatura actual. Unha afortunada anomalía.

Alá superstar conta a historia de Kamal Hassani, un rapaz nacido en Alxeria e criado nas tristemente célebres cidades dormitorio francesas (eses suburbios que, por mor dos arrepiantes disturbios, tantos ríos de tinta fixeron correr). Un bo día o rapaz decátase de que so ten unha posibilidade de mudar o seu destino: converterse en humorista de éxito (“un mouro en Francia non ten onde escoller. Ou é star ou non é nada”). As peripecias do rapaz en pos do anelado éxito vertebran unha historia narrada en primeira persoa, limpa de lucimentos literarios e totalmente escrita coa simpleza propia do monólogo dun adolescente. Non é un libro para quen precise alardes literarios; é un libro do máis sinxelo. A marxinación, o racismo, a violencia, o fanatismo islámico, a demagoxia dos Líderes de Opinión... esas cousas que aparecen de fondo son as que lle confiren á historia o corpo e a densidade que, en si mesma, non posúe a súa prosa. Como vale máis unha imaxe que mil palabras (un anaco neste caso) déixovos aquí algunha das perlas que atopei nel para que podades saborear o estilo:

-Aos árabes cústalles menos meterse en Al Qaeda que na TF1 (televisión francesa).
-Ao meu pai so o vin beber unha vez, pero durou moito, entre os catro e os doce anos non o vin sereno nin un so día.
-Alxeria é a clase de país que che apetece máis morrer por el que vivir nel, algo así como Chechenia.
-... eses deben ser os de contrato lixo na yihad porque os fixos, os de plantel, non falan con xornalistas, decapítanos.
-Así que en este país se es de pel tostada non tes máis que dúas posibilidades, ou dás medo ou dás risa.
-Agora os racistas queren prohibir a pornografía e a delincuencia, porque en Francia son as únicas ocasións nas que se mesturan os sangues.

O libro está totalmente ateigado de detalles tan bos como os indicados e tamén mellores. Aínda así, o anaco que máis me gusta e uns dos máis importantes é este: “¿por que os xudeus contan chistes de rabinos e os cristiáns de curas e nós non contamos chistes de imáns?” E aí está a clave da historia. O rapaz decide montar un espectáculo cómico no que se parodia o islamismo. Crédeme: paga a pena léelo para saber á que se lle arma ao coitado. A conclusión que eu tiro non pode ser outra: isto non o amaña xa nin deus. Nin alá tampouco. Pero alguén tiña que rebater a Oriana Fallaci sen incorrer no repetitivo apelativo de “facha” que, a estas alturas, de tan usado sospeito que xa non significa nada.

Un último anaco antes de deixalo (para que vexades que os progres republicanos tamén levan a súa ración):

"A min mólame cantidade cando no telexornal da TF1 Claire Chazal pon así como unha cara moi seria e mírate de esguello e entra no tema dicindo “imos intentar agora comprender o desamparo desta xuventude en condicións penosas..”, eu, como xove codicións penosas, digo que ¡¡¡bravo, es grande, Claire, veña, intenta comprender o desamparo, a imaxinación ao poder!!!"

Por: XOSE LARVOS | eses libros que me gustaron | Comentarios (2) | Referencias (0)